Match M

M deed me denken aan een kunstenares die ik kende. Haar foto’s waren allemaal verschillend. Op de eerste was ze een zelfverzekerde vrouw, op de tweede leek ze op een jonge David Bowie. Op een andere foto stond vaag een 10-jarig jongetje. Ik dacht dat het haar zoontje was, maar ze was het zelf. Haar match verscheen op mijn telefoon terwijl ik in de studio aan het werken was. Ik verontschuldigde me dat ik niet direct tijd voor haar had.

“Wat zoek je op Tinder,” was mijn opening om de stap naar mijn open relatie kleiner te maken. Ze vond mijn verhaal interessant en waardeerde mijn openheid. Ik kreeg de indruk dat ik daardoor niet interessant voor haar was, maar ze haakte ook niet af. Onze gesprekken waren leuk, dus ik bleef contact met haar zoeken.

Na een tijdje stapten we over op WhatsApp. We hadden veel gemeen, we hadden dezelfde ideeën over veel dingen. Ze had invloed op me, ik veranderde door haar. Ik stopte met TV kijken, we stuurden elkaar foto’s van yoghurt-ontbijtjes, cappuccino’s en ei-spek-muffins. We wisselden recepten uit en stuurden elkaar Spotify-liedjes.

Haar intelligentie en zelfstandigheid maakten haar sexy. Ik flirtte met haar. Ik durfde met haar te flirten. Toch was ik bang dat onze relatie zou blijven hangen in online contact. Daarom vroeg ik haar om met me naar het Stedelijk Museum te gaan.

Ze zei ja en stuurde een foto van het Stedelijk, waar ze op dat moment toevallig voorbij liep.