Het boek

Op deze pagina kun je het hele boek lezen in de meest actuele vorm. Het is een work-in-progress. Lees hier meer over mij en dit boek.


 

Wie ik was

Ik was een levensgenieter. Ik hield van lekker eten, reed in een Range Rover. Ik woonde in een grote loft in Rotterdam Noord met een vrijstaand bad, een fijne keuken en een dakterras.

Ik was directeur-grootaandeelhouder van een grafisch ontwerpbureau met vijf medewerkers. Als ik geen zin had om te werken bleef ik thuis en toch kon ik iedere maand een leuk salaris aan mezelf over (laten) maken. Niet exorbitant veel geld, maar meer dan genoeg. Zo bescheiden was ik wel.

Mijn medewerkers hadden het goed. Voor mij hoefden ze zich niet uit de naad te werken, als het werk gedaan was, was ik tevreden. Ik was een ontspannen werkgever en daar was ik trots op.

Als ik thuiskwam had D voor me gekookt, stond de televisie aan en lagen de katten op de bank te wachten tot ik bij ze kwam liggen. Dan keken we naar De Wereld Draait Door, lachten we de gasten uit en klaagden we dat er verder niets op televisie was, tot het tijd was om naar bed te gaan.

Ik was een vrijdenker. Ik hield er van om dingen van de andere kant te bekijken. Als iemand een geladen uitspraak deed, nam ik graag de rol van advocaat van de duivel aan. Dan lukte het me vrijwel altijd de geponeerde stelling met argumenten te ontkrachten. “Laat die kleindenkers maar even zweten,” dacht ik dan.

Ondertussen zag ik wel dat D bijna nooit alleen buiten kwam. Ik kon voor haar zorgen, maar uiteindelijk zou ze dat toch zélf moeten oplossen.

Dat de winst van het bedrijf geleidelijk daalde, kwam voornamelijk door externe factoren, dat zou allemaal wel loslopen.

Ik had het helemaal gemaakt. Ik hoefde niets en moest niets. Als het bedrijf zo bleef draaien, kon ik ruim voor mijn pensioen de boel verkopen, een dikke auto kopen en wat bijverdienen met het adviseren van jonge ondernemers die net zo succesvol wilden worden als ik.


Midlife crisis? Wélke midlife crisis?

Toen de zomer van 2012 doorbrak viel me iets op:

Alle vrouwen tussen de 20 en 25 jaar zijn geweldig aantrekkelijk.

Niet per se seksueel aantrekkelijk of geil, maar wel allemaal mooi. Lief en naïef, onbezonnen en onaangetast. Met een zachte huid en blote benen. Toen ik zelf 20 jaar oud was, waren de meeste meisjes van mijn leeftijd helemaal niet zo aantrekkelijk. Wat zou er in de tussentijd gebeurd zijn?

In diezelfde periode kreeg ik behoefte aan verandering, nieuwe impulsen. Gewoon, het huis eens opnieuw inrichten. Een andere auto. Een leuke nieuwe vrijetijdsbesteding vinden. Voorjaarsschoonmaak, dat soort dingen.

Pas toen ik me realiseerde dat ik over een motorrijbewijs nadacht, drong het tot me door.  Zou dit een midlife crisis zijn?

Ik zocht de Wikipedia pagina op en kon één voor één alle checkboxes aanvinken:

  • ik wilde de beste horlogemaker ter wereld worden
  • ik wilde me fit voelen
  • ik wilde er jong en aantrekkelijk uitzien
  • ik kocht een racefiets en een te dure auto
  • ik zocht contact met vrienden van vroeger

Hatsaa. Deze jongen zat er middenin.

En daarmee was de kous af. Dit was gewoon even een midlife crisis, niks bijzonders. Iedere keer als ik een mooie meid of een stoere motor voorbij zag komen moest ik om mezelf en mijn midlife crisis lachen. En daarmee was het klaar.


En toen ging het los…

D worstelde al vroeg in onze relatie met een angststoornis die zich uitte in straatvrees. Dat was voor ons beiden niet makkelijk, maar met behulp van medicijnen en therapie werd het een draaglijke situatie. D kon zelfstandig in de buurt rondscharrelen en naar haar werk, familiebezoekjes deden we altijd samen. Ik bracht haar weg en haalde haar op als ze afspraken buiten haar veilige zone had.

Soms kon ik haar beperkte actieradius moeilijk accepteren. Ik probeerde haar te stimuleren om er tegen te vechten, maar meestal had dat een averechts effect. Ik accepteerde de situatie en probeerde voor haar te zorgen. Het was voor haar tenslotte moeilijker dan voor mij.

Haar baan bij een ambitieus architectenbureau en haar sterke verantwoordelijkheidsgevoel, veroorzaakte in combinatie met haar straatvrees een burn-out die haar gedeeltelijk arbeidsongeschikt maakte. Na een traag proces bij UWV vond ze hulp bij een reïntegratie-therapeut, die op een dag het volgende vroeg:

Moet jij niet eens gaan genieten van het leven en zorgen dat je, als je straks 80 bent, geen spijt hebt van dingen die je niet hebt gedaan?

Ik was D’s eerste vriendje en haar enige sexuele relatie tot dan toe. Daar had ze soms spijt van. En toen haar therapeut er over begon, was dat het eerste wat ter sprake kwam.

Na avonden praten en afstemmen, kwamen we tot een overeenstemming: we zouden onze relatie openbreken. We mochten part-time omgang zoeken met anderen. Daarbij hielden we elkaar aan één belangrijke regel:

We vertellen elkaar álles wat we van elkaar willen weten.

We vertrouwden elkaar volledig. Niets of niemand zou ons ooit uit elkaar krijgen, wij waren voor altijd bij elkaar. Ik was trots op D, dat ze dit durfde. Dit zou geweldig voor haar zelfvertrouwen zijn, én voor ons vastgelopen seksleven.

Ik was blij met onze afspraak en de enorme vrijheid die ik hierdoor kreeg. Ik kon contact zoeken, flirten, spelen en vrijen met wie dat maar wilde. Wat een vrijheid!


Tinder

Dus ik installeerde Tinder op mijn telefoon. Dat had ik eerder al stiekem eens gedaan, maar toen ik een match kreeg met de 21-jarige S heb ik de app van schrik gesloten en nooit meer geopend.

Maar nu mocht het.

Honderden vrouwen. Springend op het strand. Met een glas witte wijn op een terras. Vrouwen met ‘my kids are my everythings’ in hun bio. Of ‘als je een snelle wip zoekt, ken je maar beter meteen naar links swipen’. Niet echt mijn types. Maar er waren ook leuke vrouwen.

G was mijn eerste match. Haar onzekerheid verklaarde haar onscherpe foto’s. We hielden elkaar af en toe op de hoogte van onze voortgang, maar een date zat er niet in.

B zag er cute uit op haar foto’s en we hebben een avond tot laat zitten chatten.  Ik ging slapen met kriebels in mijn buik. De volgende ochtend kreeg ik om half acht al een berichtje. “YOU CHEAT!” appte ze. Met een screenshot van mijn Facebook profiel, waar In a relationship with D op stond.

Dankzij B werd duidelijk dat openheid en vertrouwen belangrijk zijn bij online dating, en dat ik mijn open relatie voortaan beter direct kon melden.

H was een stoere chick met kinderen en tattoos. Ze vond me interessant, maar kon niets met mijn open relatie. Na een tijdje radiostilte stuurde ze een onduidelijk bericht over een nare ziekte. Ik twijfelde of ik haar moest troosten, ik had de neiging om voor haar te zorgen. Vriend R waarschuwde me voor aandachtgeile types, dus ik hield haar op afstand. Kort daarna verdween ze uit mijn matches.

N was een psychisch geval. Een onzekere meid die zichzelf niet goed genoeg vond voor mij. Een date zouden we nooit kunnen hebben, zei ze, want ze durfde niet in restaurants te komen. Ik geloof niet dat ik ooit in een restaurant zou afspreken voor een eerste date, maar goed.

D en ik vertelden elkaar over onze Tinder-avonturen. Mijn zelfvertrouwen steeg door de matches en de bijbehorende conversaties. Op basis van mijn suffe selfies en een kort regeltje tekst bleken vrouwen geïnteresseerd in mij!


Match M

M deed me denken aan een kunstenares die ik kende. Haar foto’s waren allemaal verschillend. Op de eerste was ze een zelfverzekerde vrouw, op de tweede leek ze op een jonge David Bowie. Op een andere foto stond vaag een 10-jarig jongetje. Ik dacht dat het haar zoontje was, maar ze was het zelf. Haar match verscheen op mijn telefoon terwijl ik in de studio aan het werken was. Ik verontschuldigde me dat ik niet direct tijd voor haar had.

“Wat zoek je op Tinder,” was mijn opening om de stap naar mijn open relatie kleiner te maken. Ze vond mijn verhaal interessant en waardeerde mijn openheid. Ik kreeg de indruk dat ik daardoor niet interessant voor haar was, maar ze haakte ook niet af. Onze gesprekken waren leuk, dus ik bleef contact met haar zoeken.

Na een tijdje stapten we over op WhatsApp. We hadden veel gemeen, we hadden dezelfde ideeën over veel dingen. Ze had invloed op me, ik veranderde door haar. Ik stopte met TV kijken, we stuurden elkaar foto’s van yoghurt-ontbijtjes, cappuccino’s en ei-spek-muffins. We wisselden recepten uit en stuurden elkaar Spotify-liedjes.

Haar intelligentie en zelfstandigheid maakten haar sexy. Ik flirtte met haar. Ik durfde met haar te flirten. Toch was ik bang dat onze relatie zou blijven hangen in online contact. Daarom vroeg ik haar om met me naar het Stedelijk Museum te gaan.

Ze zei ja en stuurde een foto van het Stedelijk, waar ze op dat moment toevallig voorbij liep.


D.1

Onze date kwam die week eigenlijk nauwelijks ter sprake in onze apps.

Jul 15, 22:59
M: Mooi hoor, dat Rotterdam. Ik mag mijn stadje wel wat meer promoten in onze Whatsapps :-)
F: Ik vind A'dam ook leuk hoor!
M: Anders kom je morgen even langs? ;-)
F: Goed plan!

Die ochtend moest ik nog werken, maar ik kon me niet concentreren. Om 13.00 uur stapte ik in de auto. Het was warm, ik reed met het raampje open en Spotify op shuffle. Af en toe moest ik hardop lachen om wat ik aan het doen was. Ik had gewoon een date, terwijl ik al een relatie had, haha!

Jul 16, 14:02
M: Ik ben in de museumwinkel...

Ze lachte naar me. Ik liep op haar af, gaf haar drie kussen en rook haar angstzweet. Het rook lekker en het stelde me gerust.

De dag vloog voorbij. We praatten over ons leven, onze relaties, de afspraak tussen D en mij. We onderzochten de architectuur van het nieuwe Stedelijk en deden er mee aan een animatiefilm, aten een kale biefstuk (“aha, dus dát is wat ‘solo’ op de menukaart betekent”), zaten met onze blote voeten in de museumvijver en eindigden we in het café van het concertgebouw.

Al die tijd voelde ik me op mijn gemak bij haar. Zo fijn, open en eerlijk, lief en mooi. Soms een beetje zweverig, maar tegelijk een stoere chick, in haar eentje met haar bedrijf in Amsterdam.

Ik was moe door alle indrukken, mooie gesprekken en wandelingen. Voor de deur van de parkeergarage namen we afscheid. Ik wilde haar zoenen, vasthouden, optillen en ronddraaien en daarna nog veel meer zoenen. In plaats daarvan gaf ik alleen een onhandig kusje.

Ik liep met spijt naar mijn auto, ik overwoog om te keren en het afscheid opnieuw te doen. Maar ik deed het niet.


D.2

Jul 17, 12:11
F: Presentatie ging aardig. Was wel af en toe afgeleid doordat ik aan gisteren moest denken. :)
M: Aan wat je allemaal in het Stedelijk zag? ;-)
F: Niet aan wat er aan de muren hing. :)
F: Aan waarom ik je in godsnaam niet gezoend heb terwijl iedere vezel in mijn lichaam daar om schreeuwde...
M: En, weet je waarom?
F: Omdat ik er over na ging denken ipv te vragen of te doen...

Een date in Rotterdam vond ik spannender dan onze eerste date. Om te voorkomen dat bekenden mij met M zouden zien had ik bedacht dat we naar Heyplaat zouden gaan. Ik logeerde daar vroeger vaak bij mijn Oma. Ze had me toen ik klein was eens meegenomen naar een verborgen strandje. Ideaal.

Het was lekker weer. Ik haalde M op bij haar logeeradres en we reden naar het RDM terrein. Ik zag dat ze op haar gemak was, naast mij in de auto. Dat voelde vertrouwd. Ik vond haar stoer.

Op het strandje lagen we op onze handdoeken te praten en te eten van het fruit dat we onderweg gekocht hadden. Ik wilde haar de hele tijd zoenen, maar het juiste moment deed zich steeds niet voor. Ik besefte dat ik er niet over na moest denken. Opeens lagen we in elkaars armen en gaven elkaar honderd kusjes. Eindelijk.

Onder het eten hadden we een mooi gesprek: Door mijn relatie met D beseften we beiden dat M en ik geen toekomstplannen maakten. Geen samenwonen, geen gedoe. Geen huisje-boompje-beestje voor ons. Gewoon genieten van elkaar. We zouden wel zien waar het ons zou brengen. Wat een vrijheid.


D.3

Twee dagen later planden we onze derde date via WhatsApp.

Jul 26, 09:39
F: Ik ga om 1 uur hondje naar haar logeeradres brengen.
M: Waarom gaat ze uit logeren?
F: Hondje kan niet alleen zijn en D heeft een date. En ik zou ook graag uit logeren. ;-)
M: Oh ja? ;-)
F: Heel graag.
M: Jeetje, ja ik ook wel denk ik.

We chatten over waar we zouden slapen. Ik maakte me onzeker over de etiquette rondom dating en safe sex. Toch kon ik het denken opzij zetten, en genieten van de vrijheid die dat opleverde. Ik kon me overgeven aan de spanning over onze aanstaande nacht.

“Hou van mij,” zei D toen ik de deur uit ging.

Tijdens mijn wandeling met M nam mijn hoofd het weer over. Hoe meer ik er over nadacht, hoe onoprechter ik dacht over te komen. M had eens gezegd dat ze het fijn vindt als de man de leiding neemt in dit soort situaties. Dat moest ik nu doen.

We zoenden op de uitkijktoren.

Hoe we de nacht zouden doorbrengen verdween steeds verder in de achtergrond van mijn gedachten. We praatten over alles, zeiden alles hardop en genoten daarvan.

Als je me vóór deze tijd had gevraagd hoe belangrijk seks voor me was, had ik verteld dat ik het heel belangrijk vond. Mijn seksleven had misschien niet de frequentie waar de meeste mensen genoegen mee zouden nemen, maar ik was er gelukkig mee. Nou ja, in elk geval niet óngelukkig. Wat wil je, na 23 jaar vaste relatie.

Eens in de zoveel maanden probeerden we met elkaar te vrijen. Het lukte mij niet me over te geven aan de intimiteit, waardoor het een complex gedoe werd.

Seks bleef iets wat ik alleen deed. Ik miste de intimiteit in onze relatie niet.

We zaten naast elkaar op de bank, M had muziek opgezet. Ik nam de leiding. Ik genoot van M’s lichaam. De aanraking van haar zachte, gladde huid. Haar woorden en geluiden. Haar kusjes. Ik richtte me op haar plezier en ik stuurde haar. Ik kón haar sturen.

Dat mijn lichaam niet functioneerde als verwacht, verraste me. In eerste instantie frustreerde het me maar toen ik merkte dat M er geen punt van maakte, kon ik het loslaten en genieten van de dingen die wél werkten.

We vreeën en sliepen de nacht door. En de volgende ochtend.

Jul 27, 10:06
D: Alles goed?
F: Alles goed. Alles goed?
D: In principe wel.

Ik reed moe maar stuiterend van enthousiasme naar huis. M stuurde me een foto van een Starbucks koffiebeker met mijn naam er op. Ze was verliefd op mij. En ik op haar.

Thuis kon ik mijn enthousiasme maar moeilijk bedwingen. Ik vroeg D steeds of ze écht wilde horen wat ik had meegemaakt. Ik mocht alles vertellen. We waren eerlijk tegen elkaar en we waren het met elkaar eens.

Dit was een uitdaging, maar onder de streep werden we er allebei gelukkiger van. Nú al.


De overname

In de zomer van 2006 werkte ik bij een middelgroot grafisch ontwerpbureau. Ik was er in 1999 begonnen als scanner-operator en had me inmiddels opgewerkt tot webdesigner en -ontwikkelaar.

Ik merkte dat het bedrijf moeite had om een nieuwe richting in te slaan en dat frustreerde me. Ik wilde nieuwe dingen doen. Ik overwoog te gaan freelancen, maar ik had geen idee waar ik klanten zou moeten vinden.

Op dat moment vroegen de eigenaars of ik de zaak wilde overnemen. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Dit was mijn kans.

Na overleg met financieel adviseurs, banken, notarissen en talloze loketbedienden liep ik weg met drie b.v.’s in mijn zak, vier mensen in vaste dienst, een lening van anderhalve ton en een winstprognose van 50.000 euro per jaar.

Goed geregeld. Reken maar uit.


D.4

Ik parkeerde in M’s straat en belde aan bij drie-hoog-achter. De vloerbedekking in het trappenhuis bestond uit versleten stukken die levensgevaarlijk los op elkaar lagen.

Het appartement was amper 30 vierkante meter. De keuken was net groot genoeg om elkaar te kunnen passeren. Er stond een kast middenin de kamer met een onhandig grote tafel er aan vast en de bank stond half voor de doorgang naar het bed. De deuren van de kledingkast tegenover het bed konden net open zonder het bed te raken.

De rondleiding was niet meer dan een pirouette.

Ik zag hoe gelukkig M met haar huisje was. Ik benijdde haar. Het was een kabouterhuisje, maar het was háár kabouterhuisje. Het was met liefde ingericht en dat kon ik voelen.

Ik besefte hoe bevrijdend het moest zijn om zó trots te zijn op zo’n klein huisje.


De dating-frequentie

Als ik een vaste date zou hebben zouden we elkaar iedere twee weken zien. Dat zou een mooie frequentie zijn. D en ik zouden dan voldoende tijd voor elkaar hebben. Zo had ik het vantevoren bedacht.

Maar na onze eerste paar dates wilde ik M zo snel mogelijk weer zien. Daarom beredeneerde ik als volgt:

  • D en ik vertelden elkaar alles wat we wilden weten.
  • M en ik hadden geen uit te stippelen toekomst, we genoten van het moment en maakten geen plannen.
  • Mijn verliefdheid was gewoon een verliefdheid. Die zou in een stabiele situatie eindigen. Wat die situatie zou zijn deed er nog niet toe.
  • Mijn relatie met D was al 23 jaar rotsvast. Daar zou echt niet zomaar iets tussen komen.

Ik mocht er best even van genieten. Ook als D het er af en toe niet mee eens was.

Zo gezegd, zo gedaan.

M en ik spraken ongeveer wekelijks af. Meestal in Amsterdam waar we op haar bank in elkaars armen het gat bespraken.

De eerste twee dagen na iedere date voelden we het gat. We misten elkaar. We hadden last van de complexiteit van onze relatie. Ik kon het gat iedere keer dicht-beredeneren. We hadden geen toekomst, dus we moesten genieten van het moment.

Daarna vreeën we en bezochten we leuke plekjes in en om Amsterdam.

Ik voelde me bevrijd. Ik had de mooiste zomer van mijn leven. Alle dingen die voorheen zo belangrijk leken konden me stuk voor stuk gestolen worden. Ik kon genieten van de zon én de regen.

En ik voelde zelfvertrouwen, écht zelfvertrouwen, niet gespeeld.


Zeg het maar eens hardop

In een artikel over strandjes in Rotterdam stond een foto van het verborgen strand waar M en ik onze tweede date doorbrachten. Ik Appte het aan M.

Aug 12, 09:00
F: Je zou bijna denken dat wij op die foto liggen...
M: Ja hoor, daar liggen we. Je ziet niet zo goed dat het twee mensen zijn omdat we zo in elkaar verstrengeld liggen ;-)
F: Gelukkig maar. :)
M: Gelukkig ongezien? Of gelukkig verstrengeld?
F: Beiden!
M: ;-)

 

Aug 12, 09:40
M: Kan ik iets hardop zeggen?
F: Graag!
M: Dat 'gelukkig maar' werd ik even heel verdrietig van.
F: Echt waar?
M: Ja. Werd ineens zo duidelijk dat er voor jou nog zo'n andere kant aan zit.
F: Meisje toch.
M: Ik was even helemaal terug in dat moment. En dat viel me een beetje koud op mijn dak.
F: Ja, dat was tactloos.
M: Geeft niet. Maar moest het toch even zeggen.
F: Maar het is natuurlijk wel zo.
M: Het is ook zo.
F: Ik wil dat je dat altijd zegt hoor!
M: Dat vind ik fijn. Ik merkte dat ik afstand ging nemen en dat wil ik niet doen. Dus ik dacht "zeg het maar hardop".
F: Ik zou me geen raad weten als je dat niet meer zou doen...
M: Dat vind ik fijn om te horen. Wilde het bijna niet doen. Even een potje gehuild, dat lucht al op.
F: Ach, lieverd. We mogen soms best de realiteit even uit het oog verliezen, maar niet te lang. Want daar krijgen we echt pijn van.
M: Ja, ik weet het. Maar ja, wat is de realiteit? Dat is ook uitzoeken.
F: Nou ja, de feiten. En daar moeten we onze weg doorheen vinden.
M: Ja, de feiten én de gevoelens.
F: Ja, dat ook.

 

Aug 12, 09:49
F: Ik wil je even vasthouden.
M: Ja, dat zou heel fijn zijn... Weet je niet zo goed wat je ermee moet?
F: Nee, ik moet het even laten bezinken. Jij?
M: Ik weet alleen maar dat ik dit even zo voel. En dat dát juist de dingen zijn waar we mee moeten dealen. Voor mij doet het niks af aan wat we samen hebben.
F: Ja, zo is het ook.
M: Het is ook niet dat ik jaloers ben. Het gaat meer over hoe wij dat samen doen.
F: Ja.
M: En wat ik wel ben voor jou i.p.v. wat ik niet ben. Of wat wij wel zijn i.p.v. niet. Zoiets.
F: Nou ja, dat geheime gedoe bevalt mij ook niet. Dat vind ik vervelend.
M: Ja, dat inderdaad. Dat maakt me verdrietig.
F: Ja, snap ik.
M: Voelt alsof het er dan ook minder toe doet.
F: Alsof je er niet mag zijn.
M: Al weet ik heus wel dat dat niet zo is.
F: Precies, je mag er best wezen. :-)
M: Ja, daar moeten we samen een weg in vinden.

 

Aug 12, 10:06
M: Weet je, in relaties loop je altijd tegen moeilijke gevoelens en onzekerheden aan. En in onze 'situatie' zijn dat misschien hele specifieke aspecten maar wezenlijk niet anders dan in gewone 'situaties'.
F: Nou ja, het geheim houden voor mijn familie, vrienden en kennissen is wel wezenlijk anders, natuurlijk.
M: Ja, dat is zo.
F: Die brengt rare situaties met zich mee.
M: Daar heb je wel gelijk in.
F: En juist omdat dat door 'de rest van de wereld' komt, maakt het vervelend.

 

Aug 12, 10:13
F: Ik vind je stoer.
M: Wat lief! En fijn om te horen!
F: :-*

D.6

D had op de valreep kaartjes voor Lowlands weten te bemachtigen. Haar vriendinnen hadden gevraagd of ze mee wilde en in het kader van haar nieuwe geniet-van-het-leven aanpak had ze ja gezegd.

Ik vond het moedig. Het was een grote stap naar een onafhankelijker leven. Dat was fijn voor haar én voor mij.

D had eens gezegd dat ze het moeilijk zou vinden als ik met iemand anders in ons bed zou slapen. Maar nu stelde ze voor dat ik M in ons huis zou uitnodigen terwijl zij weg was. Dat verbaasde me. Ze had zelfs badschuim voor ons gekocht.

Ik wilde ons grote huis graag aan M laten zien. Ik wilde voor haar koken in onze fijne keuken, samen ontbijten op ons dakterras, genieten van ons bad en vrijen in ons grote bed. Ik wilde dat M een groter, vast deel van mijn leven uit zou maken.

Het was spannend om met M in ons huis te zijn. De buren zouden ons kunnen zien en horen. Tegelijkertijd voelde het vertrouwd. Dit zou een vast onderdeel van ons samenzijn kunnen worden.

Als de tijd er rijp voor was zou ik het geheim aan mijn ouders en zussen en aan mijn beste vrienden vertellen. Zij zouden het begrijpen. Ik had aan niemand anders verantwoording af te leggen dan aan D, M en mezelf.

M was een geheim dat ik van de daken wilde schreeuwen.